Dromenland als Bezet Gebied
Dromen veronderstelt toekomst. Ze openen een richting, maken een andere werkelijkheid denkbaar. Maar voor mensen wiens leven gedomineerd wordt door een tekort aan geld, zorgtaken en vooroordelen is dromenland nog altijd geen vrij terrein. Wie voortdurend wordt verteld te focussen op wat noodzakelijk en realistisch is, krijgt weinig ruimte om zich voor te stellen wat er nog meer mogelijk zou kunnen zijn. Deze ongelijkheid beperkt niet alleen de bewegingsruimte in het heden, maar ook de vrijheid om je eigen toekomst vorm te geven.
In het Rotterdamse reisgezelschap Dromenland als Bezet Gebied onderzoeken we daarom samen met veertien vrouwen wat er nodig is om dromenland terug te veroveren. Zeven vrouwen volgen een BBL-traject, waarin ze werken en tegelijkertijd een opleiding volgen. Omdat ze daarvoor een werkdag moeten inleveren, ontvangen ze een financiële schenking die het verlies aan inkomen opvangt. De andere zeven vrouwen werken op hun eigen manier aan nieuwe mogelijkheden voor de toekomst. Bijvoorbeeld door stage te lopen, voor het eerst aan traumaverwerking te doen of in een schuldhulptraject te stappen. Maar voor allen geldt dat het reisgezelschap ruimte biedt om even ‘gewoon’ met andere vrouwen samen te zijn. Ook zij ontvangen een financiële schenking. In totaal wordt € 75.000 herverdeeld.
Wat doen we?
We delen verhalen, onderzoeken welke dromen onderweg verloren zijn gegaan en welke verlangens nog altijd leven. Wat zouden we willen als geld, tijd, opleiding of de verwachtingen van anderen ons niet voortdurend begrensden?
Onder begeleiding van kunstenaar Edo Verhoeff werken we samen aan een groot wandkleed. De keuze voor handwerk is niet willekeurig. Hoewel het vaak wordt geassocieerd met huishoudelijke taken, kent handwerk ook een lange geschiedenis als middel van vrouwenverzet en -emancipatie. In de geschiedenis heeft het vrouwen de mogelijkheid geboden om een eigen inkomen te verdienen en daarmee financiële onafhankelijkheid op te bouwen. Ook werd het gebruikt om politieke boodschappen te verspreiden, censuur te omzeilen en verhalen vast te leggen die door (culturele) onderdrukking dreigden te verdwijnen.
In die traditie maken we ons eigen wandkleed. Iedere vrouw verweeft haar ervaringen, verhalen en dromen in het ontwerp. Wat begint als veertien afzonderlijke verhalen, groeit uit tot een gezamenlijk dromenlandschap. Een landschap waarin dromen die eerder weinig ruimte kregen, letterlijk een plek opeisen.
Waar werken we naartoe?
Dromenland als Bezet Gebied laat zien hoe ongelijk toekomstvrijheid verdeeld is. Waar de één kan experimenteren, mislukken, opnieuw kiezen en verlangen, wordt de toekomst van een ander begrensd door geldgebrek, zorglasten, systemen en de verwachtingen van anderen. Het wandkleed legt bloot welke structuren aan deze ongelijkheid bijdragen, maar ook hoe ze onze binnenwereld begrenzen. Wie voortdurend te horen krijgt realistisch te moeten zijn, klein te denken of bij de dag te leven, raakt langzamerhand de vrijheid, taal en het voorstellingsvermogen kwijt om groter te dromen. Zo raken maatschappelijke oordelen verweven met het beeld dat mensen van zichzelf en hun mogelijkheden hebben. Het verzet van dit reisgezelschap is daarom niet alleen extern, maar we onderzoeken ook de vraag: hoe hef je de maatschappelijke ‘veroordeling’ op die in jou leeft?
Een project van
